Kapliczka św. Jadwigi to stosunkowo nowy obiekt. Podobnie jak kuźnia jest kopią. Pierwowzór pochodzi ze wsi Łupice i stoi na końcu miejscowości. Stanowi przykład typowej przydrożnej kapliczki w wielkopolskiej wsi. Posiada dwie kondygnacje, gdzie druga służy do wyeksponowania postaci, której jest poświęcona. W tym przypadku to św. Jadwiga. Oryginalna rzeźba, na której podstawie wykonano figurę pochodzi ze wsi Hetmanice. Przechowywana jest przez właścicieli zagrody, na której stoi kapliczka, teraz z Matka Boską Niepokalanie Poczętą. Rzeźba posiada charakterystyczne cechy wyrobów ludowych: prosta forma, jaskrawe kolory, typizacja postaci. 
Św. Jadwiga urodziła się w 1174 roku w Bawarii. W wieku 13 lat poślubiła Henryka Brodatego, z którym miała siedmioro dzieci, min. Poległego w bitwie Tatarami pod Legnicą Henryka Pobożnego. Jedna z legend głosi, że w czasie podróży z Trzebnicy, gdzie ufundowała klasztor, do Przemętu, towarzysząca jej cysterka zasłabła i przestała widzieć. Jadwiga swą laską podróżną wyżłobiła dołek, z którego trysnęła woda. Po przemyciu oczu zakonnica odzyskała siły i wzrok. Odtąd była otaczana wielka czcią. Zmarła w klasztorze 15 X 1243r., a już 24 lata później została kanonizowana. Jest patronką Europy, Polski, Śląska, Trzebnicy, Berlina, Andechs, Wrocławia i Gorlitz a także uchodźców, pojednania i pokoju. Jej popularność dotarła także na tereny Zachodniej Wielkopolski. W ikonografii przedstawiana jest, w stroju książęcym lub habicie cysterskim a także jako młoda mężatka w sukni. Atrybuty trzymane przez nią w dłoniach to krzyż, księga, Matka Boska, makieta kościoła oraz różaniec. 
| . | Kapliczki przydrożne, choć może nie tak liczne jak dawniej, do dziś stanowią trwały element zabudowy zachodniowielkopolskiej wsi. Stawiano je często na skrzyżowaniu dróg, w miejscach gdzie wydarzyło się coś istotnego lub w podziękowaniu tudzież w ramach pokuty i zadośćuczynienia za popełnione grzechy. Jednak bez względu na powód powstania, zawsze ubarwiały okoliczny krajobraz. Wielobarwność tą niekoniecznie zawdzięczamy samemu obiektowi ale stroikom, którymi przyozdabia się kapliczki z różnych okazji, czy to związanych z obrzędami dorocznymi czy też jej patronem. Bogaty kalendarz świąt gwarantował stałe świeże kwiaty, nowe girlandy, świece i rozmaite kolorowe wstążki. Kapliczki były dumą i chlubą okolicznych mieszkańców, którzy starali się by wyglądały one najpiękniej. Dlatego też nierzadko stawiano wokół nich ogrodzenia i obsadzano drzwiami oraz kwiatami. 
Przede wszystkim jednak świadczyły o pobożności danej społeczności, która oddawała się i cały swój dobytek pod opiekę patrona kapliczek. Proszono o pomyślne zbiory, opiekę nad rodziną, zdrowi i dobrą pogodę. Były one miejscem zadumy i chwilą odpoczynku na drodze wędrowca, który modlił się o szczęśliwą podróż. Nasza kapliczka została poświęcona 11. X 2002 roku i jest pierwszym obiektem sakralnym w skansenie. Mamy nadzieję, że nie ostatnim i w przyszłości ekspozycja zostanie uzupełniona o kolejne tego typu zabudowania. Już teraz zapraszamy na odnowienie święceń w koleją rocznicę śmierci św. Jadwigi. W szczególności przyjemnie powitamy imienniczki naszej patronki. |
