Skansen, z racji, że jest muzeum na otwartym powietrzu, odwiedza się najprzyjemniej w czasie ładnej pogody. Można wtedy, korzystając ze świeżego powietrza, dowiedzieć się co nieco o kulturze, w naszym przypadku zachodnio-wielkopolskiej wsi z przełomu XIX/XX w. Spoglądając na mapkę z łatwością dotrze się do niego samochodem, bądź też pieszo, idąc z miasta wzdłuż brzegu jeziora.

Tak czy owak zwiedzanie rozpoczyna się od zagrody karczemnej. Jest to kompleks budynków niezbędnych dla sprawnego utrzymania interesów jakie prowadził karczmarz. W głównym obiekcie prócz dwóch sal dla gości znajdują się pomieszczenia przeznaczone dla rodziny gospodarza. Komora, wozownia i stajnia także służyły zarówno gościom jak i domownikom. Karczmarz posiadał także ziemię stąd chata parobka, który ją obrabiał a zebrane plony składował w stojącej obok stodole. Całość uzupełnia ośmioboczna studnia typu żuraw.

Jeszcze dalej znajduje się chata i stodoła. Chata aktualnie jest przygotowywana na przyjęcie zwiedzających. Natomiast stodoła została wykorzystana w celu pokazania warsztatu kołodzieja i bednarza a w pozostałej jej części znajdują się rozmaite urządzenia rolnicze. Oba obiekty są charakterystyczne dla typowego w naszych terenach tzw. osadnictwa olenderskiego i po uzupełnieniu będą częścią zagrody olenderskiej.

Jeżeli kierunek spaceru będzie przeciwny i z przed karczmy skręci się w lewo, to najpierw natkniemy się na zagrodę półrolnika pochodzącą z Reklinka. W jej skład wchodzi chata, stodoła oraz chlew z wozownią. W głównej izbie zachowano oryginalne wyposażenie, natomiast pokój dziecięcy przeznaczono na prezentację warsztatu tkackiego. W wydzielonej części przed chlewem napotkać można owce i kozy. Za zagrodą znajdują się liczne maszyny rolnicze.

Dalej dostrzec można kuźnię. Położenie z dala od pozostałych zabudowań i charakterystyczny przykryty otwór kominowy zmniejszały możliwość powstania pożaru. W środku typowe narzędzia pozwalające zarówno naprawiać jak i tworzyć rozmaite przedmioty, których przykłady widać dookoła i wewnątrz obiektu.
Nie opodal stoi kapliczka poświęcona św. Jadwidze, nasz najnowszy obiekt (poświęcenie nastąpiło 11 X 2002r.), który podobnie jak kuźnia jest kopią. Orginalna kuźnia była zrujnowana a kapliczka nadal służy jako miejsce kultu dlatego właśnie nie zostały, tak jak pozostałe obiekty, translokowane.

Ostatni a jednocześnie najstarszy, bo z 1603r., budynek to wiatrak - koźlak. Stojąc na wzniesieniu, by łatwiej chwytać wiatr, prezentuje się wyjątkowo okazale. Największe wrażenie robi, gdy przy sprzyjającym wietrze, uda się go uruchomić i ze świstem rozcina powietrze swoimi śmigami. W środku znajduje się wiele tajemniczych urządzeń usprawniających pracę młynarza, który nierzadko musiał samotnie okiełznać ten powietrzny młyn.